شعر نو فارسی در برابر شعر کهن فارسی است، از آن جا که در وزن عروضی و قالب از شعر کهن سنتی پیروی نمیکند به همین علت آن را شعر نو می نامند. شعر نو شامل قالب های نیمایی و سپید و موج نو است و در قالب های دیگر بر اساس توجه شاعر به زبان و مفاهیم روز، عنوان «نو» به عنوان پسوند به نام قالب ها افزوده میشود. مانند غزل نو. منظومه افسانه اثر نیما یوشیج را سر آغاز شعر نو میدانند. نیما یوشیج یا علی اسفندیاری در قالب شعر کلاسیک تغییراتی ایجاد کرد و آن را به شکل شعر نو درآورد. در شعر نیمایی هجاها با هم یکسان نیست و مصرع ها کوتاه و بلند است. نیز در این نوع شعر قافیه ها می توانند متفاوت باشند و نیازی به نظم و هماهنگی در قافیهبندی نیست.
تقسیم بندی انواع شعر نو :
در یک تقسیم بندی کلی به ترتیب شکل گیری انواع شعر نو را میتوان به دو دسته کلی تقسیم کرد:
شعر نیمایی که کاربردی نو از عروض سنتی همراه با قالبی خاص را دارد.
شعر بی وزن که از کاربرد عروض سنتی و قالب های آن بدور است.
شعر نو شعری است که نه وزرن دارد و نه قافیه و مانند متنی است ساده.
شاعران بزرگ شعر نو در ادبیات فارسی:
نیما یوشیج، مهدی اخوان ثالث ، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، احمد شاملو از شاعران نامی و برگزیده شعر نو هستند.