بیوگرافی سعید نفیسی نویسنده و شاعر معاصر ایرانی
خواندنی › زندگی نامه
- 98/03/17
تحصیلات سعید نفیسی
سعید نفیسی پس از به پایان رساندن تحصیلات متوسطه برای ادامه تحصیل بهاروپا فرستاده شد و تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشگاههای سوئیس و فرانسه ادامه داد.

سمت ها و کارهای سعید نفیسی
وی پس از بازگشت به ایران ابتدا به تدریس زبان فرانسه در دبیرستانهای تهران پرداخت و سپس در وزارت فلاحت و تجارت مشغول به كار شد. استاد سعید نفیسی در سال 1313 پس از تأسیس دانشگاه تهران به سمت استادی این دانشگاه برگزیده شد و به تدریس زبان و ادبیات فارسی پرداخت . وی یكی از فاضلترین دانشمندان و محققان ایرانی بود كه در طول عمر خود بطور پیوسته به تحقیق، ترجمه و تألیف پرداخت و حتی لحظهای از عمر خود را بیهوده سپری نكرد. سعید نفیسی در طولزندگانی خود صد ها مقاله ادبی و تحقیقی ، تألیف ،ترجمه ،مقدمه، تصحیح و حواشیبرجای گذاشت و با بهرهگیری از تسلط بی نظیر در زبانهای فرانسه و عربی و تبحر در نثرفارسی تحقیقات بسیار باارزشی در حوزه تاریخ و فرهنگ ایران برجای گذاشت كه از كتب مهم این رشته ها بشمار میآیند. استاد نفیسی عضو پیوسته فرهنگستان ایران و شورای فرهنگی بود و علاوه برتدریس در دانشگاه تهران، چند سال نیز در دانشگاههای هند ، پاكستان، افغانستان، لبنان وفرانسه به تدریس زبان و ادبیات فارسی پرداخت. وی از پركارترین اساتید و محققان ایرانبشمار می رود كه تا آخرین روزهای عمر در حال تحقیق و تتبع بود و حتی بیماری تنگی نفس نیز نتوانست او را از فعالیتهای علمی باز دارد. سعید نفیسی دارای قلم بسیار شیوایی بود و بهترین نمونه نثر فارسی جدید را به وجود آورد.

مهم ترین آثار سعید نفیسی
بابك خرمدین ( دلاور آذربایجان ) -احوال و اشعار رودكی - تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی تا پایان قرن دهم هجری - جستجو در احوال و آثار شیخ فرید الدین عطار نیشابوری - زندگی و كار و اندیشه و روزگار پور سینا - آثار گمشده ابوالفضل بیهقی -تصحیح تاریخ بیهقی - تصحیح دیوان انواری - تصحیح رباعیات بابا افضل كاشانی - تاریخ اجتماعی ایران از انقراض ساسانیان تا انقراض امویان - تاریخ تمدن ایران ساسانی - ماه نخشب - تصنیف آتشهای نهفته -تاریخ سیاسی اجتماعی ایران در عهد قاجاریه -آخرین یادگار نادر شاه - فرهنگ دو جلدی فرانسه - فارسی - دیوان اشعار - ترجمه ایلیاد - ترجمه ادیسه

درگذشت سعید نفیسی
سعید نفیسی از بیماری آسم رنج میبرد و سالهای آخر عمر را در پاریس بهسر برد. زمانی که برای شرکت در نخستین کنگرهٔ ایرانشناسان به تهران آمدهبود در ۲۲ آبان ۱۳۴۵ در تهران درگذشت. وی را در تهران در کنار قبر پدرش و در بقعهای به نام آرامگاه سرقبر آقا (پایینتر از چهارراه مولوی) دفن کردند.