آیا نوزادان خواب هم می بینند
پزشکی و سلامت › بارداری و کودک
- 98/03/27
خواب REM در نوزادان چه عملکردی دارد؟
دانشمندان علوم اعصاب معتقدند خوابهای REM در نوزادان تازه متولد شده متفاوت است: در واقع این خوابها به مغز اجازه میدهد به صورت یکپارچه عمل کند و بعدها در بهبود و توسعه زبان کودک کمک کند (مانند پرندگان جوانی که صدای آواز را در طول خواب REM یاد میگیرند). این دانشمندان بیان میکنند، خواب دیدن کودک یک فرایند شناختی است که در اوایل کودکی زمانی که کودک توانایی تصور چیزها را به صورت بصری و فضایی دارد، بوجود میآید. گفته میشود حتی کودکان در سن چهار یا پنج سالگی، خوابهایی را با احساسات کمتر و نه با جزئیات توصیف میکنند که ساده و ثابت هستند و شخصیتی در آن حرکت نمیکند.

چه زمانی کودک می تواند، خواب خود را توصیف کند؟
رویاهای رنگارنگ و داستانی شکل، در سن هفت یا هشت سالگی همزمان با وقتی که کودک به یک درک روشنی از هویت خودش رسیده است، نمایان میشوند. محققان بیان میکنند آگاهی و شناخت خود، برای داشتن یک رویا لازم است. در حقیقت میزان آگاهی یک کودک از خودش به این معنا است که بفهمد که یک شخص است، حتی اگر نام متفاوتی داشته باشد باز هم همان فرد است یا به عنوان مثال تشخیص دهد که او همان فردی است که زمانی بچه یا نوزاد بوده است، که همه این موارد با شدت خواب دیدن کودک و میزان ساختار رویای او همبستگی دارد.

تفاوت خواب بزرگسالان و بچه ها
بزرگسالان فقط یک چهارم از زمان خواب شان را در مرحله حرکت سریح چشمی قرار می گیرند و بقیه زمان خواب را در مرحله غیر حرکت سریع چشمی استراحت می کنند. نشانه آن هم تغییر بسیار هسته امواج مغزی است. اگر نوزادان و کودکان در طی مرحله حرکت سریع چشمی خواب می دیدند، در واقع معادل یک روز کاری هشت ساعته خواب می دیدند و این کیلومترها از تصاویر محدود و اندک آنها از اتاق خواب، اسباب بازی های اطراف آنها و چهره والدین و اطرافیان فاصله دارد. به جای این ها، عصب شناسان معتقدند که خواب در مرحله حرکت سریع چشم نقش کاملاً متفاوتی در کودکان دارد. این فاصله زمانی خواب به مغزهای کوچک آنها این اجازه را می دهد که مسیرهایی بسازند و یکپارچه کنند و به آنها کمک می کند که آرام آرام زبان شان را رشد دهند و تکلم بیاموزند؛ به طور مشابه پرندگان جوان در همان مرحله حرکت سریع چشم از خواب، آواز خواندن می آموزند. آنها فضای کافی در سر ندارند و توان تصور خودشان به عنوان قهرمانان ماجراهایی در خواب و حتی توان دیدن خواب اسباب بازی های فانتزی شان را ندارند.

هنگامی که یافته های فولکس درباره کودکان را به نوزادان تعمیم دهیم عصب شناسان به نتایج تاحدی نا امید کننده می رسند که نشان می دهد نوزادان هیچ خوابی نمی بینند و گرنه مغز آنها درگیر می شود